Thursday, 30 May 2019
Thursday, 21 February 2019
ພະລັງຈິດ
ພະລັງຈິດແມ່ນຫຍັງ?
Brain_Molecular_Thoughts-Thinkstock
ພະລັງຈິດ (Gsychergy) ໝາຍເຖິງ ຄື້ນຄວາມຖີ່ຂອງພະລັງງານຄວາມຄິດ (Pranic Energy) ເຊິ່ງເປັນພະລັງງານໄຟຟ້າບວກ (Proton) ໄຟຟ້າລົບ (Electron) ທີ່ເກີດຈາກຕ່ອມໄພເນວ (Pineal Gland) ທີ່ສະໝອງຂ້າງເທິງ ເມື່ອບຸກຄົນຄິດຕ່ອມນີ້ ຈະສ້າງຄື້ນຄວາມຖີ່ຂອງຄວາມຄິດຂື້ນ ຄື້ນນີ້ອາດຈະມີມາກ ຫຼື ນ້ອຍ ຂື້ນຢູ່ກັບຂະບວນການທາງຄວາມຄິດ (Thinking Process) ນັ້ນ ຄື້ນນີ້ຈະລອຍຢູ່ອ້ອມຮອບຕົວຜູ້ຄິດ ເມື່ອຄິດເຖິງໃຜ ຄື້ນນັ້ນຈະສົ່ງໄປຍັງ ຕ່ອມສ້າງຄວາມຄິດຂອງຜູ້ຮັບນັ້ນ ຖ້າຜູ້ຮັບຮັບຄື້ນຄວາມຄິດນັ້ນໄດ້ ຈະເກີດຄວາມຄວາມຄິດເຊັ່ນນັ້ນທັນທີ ເອີ້ນວ່າ ເກີດການຮັບຮູ້ຄວາມຄິດຂອງຜູ້ອື່ນໄດ້.
ບຸກຄົນທີ່ມີພະລັງຈິດສູງ ຄື: ບຸກຄົນທີ່ມີສະມາທິດີ ເຊັ່ນ: ມີສະມາທິຢູ່ໃນຊັ້ນກາງທີ່ເອີ້ນວ່າ ອຸປະຈະຣະສະມາທິ ແລະ ສະມາທິຂັ້ນສູງທີ່ເອີ້ນວ່າ: ອັບປະນາສະມາທິ
➤ ການທໍາງານຂອງພະລັງຈິດ
ຈິດຈະທໍາງານໄດ້ ຈິດຕ້ອງມີເຄື່ອງມືຄື: ຮ່າງກາຍທີ່ເປັນຢູ່ຂອງຈິດ ຈິດຈຶ່ງສະແດງຜົນອອກມາໃຫ້ເຫັນໄດ້ ສ່ວນຂອງມັນສະໝອງ ມີໜ້າທີ່ຮັບຄໍາສັ່ງຂອງຈິດຄື ຕ່ອມໄພເນວ (Pineal Gland) ເຊິ່ງເປັນຕ່ອມນ້ອຍໆສີແດງອົມເທົາ ຮູບຈວຍ ເປັນສ່ວນປະກອບຂອງປາຍປະສາດ ຕ່ອມນີ້ ຢູ່ໃນສ່ວນກາງຂ້າງເທິງຂອງມັນສະໝອງ ເມື່ອຕ່ອມໄພເນວ ຮັບຄໍາສັ່ງຂອງຈິດຕ່ອມນີ້ ຈະສ້າງເປັນຄື້ນຄວາມຖີ່ອອກມາ ຄື້ນຄວາມຖີ່ຈະຫຼາຍ ຫຼື ນ້ອຍ ຂື້ນຢູ່ກັບຄວາມຄິດນັ້ນ ແລະ ຈະລອຍຢູ່ອ້ອມຮອບຕົວຂອງຜູ້ຄິດ ແລະ ຄື້ນຄວາມຖີ່ນີ້ ຈະແລ່ນໄປຕາມປະສາດຕ່າງໆ ທັງຮ່າງກາຍ ເພື່ອຄວບຄຸມການທໍາງານຂອງອະໄວຍະວະນັ້ນໆ ພະລັງງານໄຟຟ້າທີ່ຄວບຄຸມອະໄວຍະວະຕ່າງໆ ຈະມີກະແສຄວາມຖີ່ຕ່າງກັນ ຕາມໜ້າທີ່ຂອງອະໄວຍະວະ ແລະ ຄົນນັ້ນໆ ອີກດ້ວຍ ເຊັ່ນ: Electron ແລະ Protron ທີ່ຄວບຄຸມການທໍາງານຂອງເຊລເນື້ອເຫຍື່ອຂອງອະໄວຍະວະຕ່າງໆ ເຮັດໃຫ້ມີການສ້າງ ແລະ ທໍາລາຍຂອງເຊລໄດ້ຕາມປົກກະຕິ ເຊັ່ນ: ທໍາລາຍໄປ 10 ເຊລ ກໍຈະສ້າງຂື້ນມາທົດແທນຄືເກົ່າ ອະໄວຍະວະນັ້ນຈະທໍາໜ້າທີ່ໄດ້ຕາມປົກກະຕິ ສ້າງພູມຕ້ານທານຂອງຮ່າງກາຍ ໃຫ້ສູງເປັນປົກກະຕິ ຮ່າງກາຍຈະແຂງແຮງສົມບູນ
ການສຶກສາ ພະລັງຈິດ
ໄດ້ມີການຄົ້ນຄວ້າທາງພະລັງຈິດ ທັງພາຍໃນປະເທດ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ປະເທດເຮົາເອີ້ນພະລັງນີ້ວ່າ: ພະລັງອໍານາດທິບ ສ່ວນໃນຕ່າງປະເທດ ເຊັ່ນ: ຊາວຈີນບູຮານເອີ້ນວ່າ: ພະລັງແຫ່ງຊີວິດ (Life Force Energy) ຊາວເອີຣົບ ເຊັ່ນ: ເຢັຍລະມັນ ເອີ້ນວ່າ: ພະລັງແມ່ເຫຼັກສັດ (Animal Magnetism), ຊາວລັດເຊຍເອີ້ນວ່າ: ພະລັງຊີວະພາບ (Bioplasmic Energy), ນັກວິທະຍາສາດ ໃນກຸ່ມຕາເວັນຕົກ ເອີ້ນວ່າ: ພະລັງຊີວະພາບ (Bio Energy) ຫຼື ພະລັງແມ່ເຫຼັກໄຟຟ້າ (Electo Magnetic Force)
ບຸກຄົນທີ່ມີຮ່າງກາຍແຂງແຮງ ຄື ຜູ້ທີ່ມີພະລັງຈິດສົມບູນຄວບຄຸມຢູ່ທົ່ວທຸກສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍ ເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຮູ້ສຶກສົດຊື່ນ ແຈ່ມໃສ ໂປດໂປ່ງ ພະລັງຈິດຈະເປັ່ງເປັນລັດສະໝີອອກໂດຍຮອບຮ່າງກາຍ ກົງກັນຂ້າມຄົນປ່ວຍຈະມີພະລັງຈິດ ຄວບຄຸມຢູ່ພຽງເລັກນ້ອຍ ພູມຕ້ານທານໃນຮ່າງກາຍຈະຫຼຸດລົງ ຮ່າງກາຍອ່ອນແອ ແລະ ຈະມີຮ່າງກາຍທີ່ປົກກະຕິ ເໝືອນເດີມໄດ້ ເມື່ອໄດ້ຮັບພະລັງຈິດນັ້ນໆເພີ່ມຂື້ນ ດັ່ງນັ້ນ, ພະລັງຈິດຈຶ່ງເປັນພະລັງງານທີີ່ຄວບຄຸມການທໍາງານຂອງຮ່າງກາຍ ເຊັ່ນ: ການໝູນວຽນຂອງໂລຫິດ ການຈະເລີນເຕີບໂຕຂອງເຊວ ຫາກຮ່າງກາຍສ່ວນໃດຂາດພະລັງຈິດ ຮ່າງກາຍສ່ວນນັ້ນຈະບໍ່ສາມາດທໍາໜ້າທີ່ໃດໆໄດ້ຕາມປົກກະຕິໄດ້ ຫຼື ຮ່າງກາຍບໍ່ສາມາດມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ ພະລັງຈິດທີ່ໃຊ້ກັນທົ່ວໄປມີ 3 ລັກສະນະຄື:
1. Telepathy ຄື: ພະລັງງານແຫ່ງເມດຕາ ພະລັງນີ້ຕິດຕໍ່ກັນໄດ້ໂດຍທາງຈິດ ເປັນພະລັງງານທີ່ໃຊ້ເພື່ອການສ້າງສັນ
2. Telkynesys ຄື: ພະລັງງານທີ່ໃຊ້ບັງຄັບວັດຖຸໃຫ້ເຄື່ອນທີ່ ຫຼື ໃຊ້ເພື່ອທໍາລາຍວັດຖຸຕ່າງໆ ເປັນພະລັງງານທີ່ໃຊ້ເພື່ອການບັງຄັບ ຫຼື ເພື່ອການທໍາລາຍ
3. Teleportation ຄື: ພະລັງງານທີ່ໃຊ້ເພື່ອການລ່ອງຫົນຫາຍຕົວ ເມື່ອໃຊ້ພະລັງງານນີ້ແລ້ວ ສາມາດຍ່າງເທິງນໍ້າ ເທິງອາກາດ ຫຼື ຜ່ານເຄື່ອງກີດຂວາງໄດ້.
ພະລັງຈິດ ຜິດປົກກະຕິເຮັດໃຫ້ເຈັບປ່ວຍ.
ຈິດມີອໍານາດເໜືອຮ່າງກາຍ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຈິດເປັນໃຫຍ່ ຈິດເປັນປະທານ ສໍາເລັດແລ້ວດ້ວຍຈິດ ເມື່ອຈິດມີອໍານາດຂອງກໍາຄອບຄອງງໍາຢູ່ ຈິດນັ້ນຈະສັ່ງກາຍ ເຊິ່ງເປັນເຄື່ອງມືຂອງຈິດຕາມອໍານາດ ຂອງກໍານັ້ນ ເຊັ່ນ: ຈິດມີອໍານາດຂອງອະກຸສົນກໍາຫຼາຍ ພະລັງງານໄຟຟ້າທີ່ອອກມາ ຈະບໍ່ມີຄວາມສົມດູນທາງທໍາມະຊາດ ເຊັ່ນ: ເຮັດໃຫ້ພະລັງງານໄຟຟ້າບວກສູງຫຼາຍຈົນເກີນໄປ ຈະມີຜົນເຮັດໃຫ້ລະບົບການສ້າງການທໍາລາຍຂອງຮ່າງກາຍບໍ່ຄົງທີ່, ດ່ັງນີ້:
ພະລັງງານໄຟຟ້າບວກສູງຫຼາຍ ຈະເຮັດໃຫ້ການສ້າງເຊວຫຼາຍກວ່າການທໍາລາຍ ຫຼື ເທົ່າເດີມ ແຕ່ຮູບຮ່າງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າ ຈະເປັນສາເຫດຂອງໂລກບວມ ເນື້ອງອກ ເຊັ່ນ: ໂລກຫົວໃຈ ໂລກມົດລູກ ເນື້ອງອກທໍາມະດາ ເນື້ອງອກມະເຮັງ ເປັນຕົ້ນ. ທ່ານໝໍຜູ້ຊ່ຽວຊານ ໂລກມະເຮັງ ໄດ້ກ່າວເຖິງ ທິດສະດີກ່ຽວກັບມະເຮັງ ທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຫຼາຍທີ່ສຸດວ່າ ເຊວມະເຮັງເກີດຂື້ນໃນຕົວຄົນເຮົາຕະຫຼອດເວລາ ແຕ່ຖືກທໍາລາຍໂດຍ ເຊວເມັດເລືອດຂາວ ກ່ອນທີ່ມັນຈະໃຫຍ່ຈົນກໍ່ພິດໄພແກ່ຮ່າງກາຍ ໂລກມະເຮັງເກີດຂື້ນຕໍ່ເມື່ອ ລະບົບພູມຕ້ານທານ ຖືກກົດດັນການທໍາງານໄວ້ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດກໍາຈັດ ເຊວມະເຮັງ ທີ່ກໍ່ຕົວຂື້ນ ດ່ັງນັ້ນ, ຖ້າມີສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບ ຕໍ່ການທໍາງານຂອງສະໝອງ ທີ່ຄວບຄຸມ ລະບົບຄຸ້ມກັນ ມະເຮັງຍ່ອມເກີດຂື້ນໄດ້.
ພະລັງງານໄຟຟ້າລົບສູງຫຼາຍ ຈະເຮັດໃຫ້ການສ້າງເຊວນ້ອຍກວ່າການທໍາລາຍ ຫຼື ເທົ່າເດີມ ແຕ່ຮູບຮ່າງນ້ອຍກວ່າເດີມ ຈະເຮັດໃຫ້ເປັນໂລກ ລີບຕີບຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ຫຼອດເລືອດຕີບ ລີ້ນຫົວໃຈຕີບ ກ້າມເນື້ອຕາຍ ມັນສະໝອງຝໍ່ ພູມຕ້ານທານບົກຜ່ອງ ຕັບວາຍ ໄຕວາຍ ກ້າມເນື້ອຫົວໃຈບໍ່ທໍາງານ ເອີ້ນວ່າ: ໂລກໄຫຼຕາຍ ເດັກເກີດມາມີຮ່າງກາຍບໍ່ສົມບູນ ເປັນຕົ້ນ. ພະລັງງານໄຟຟ້າໃນຮ່າງກາຍ ຂອງແຕ່ລະຄົນອາດບໍ່ຄືກັນກໍເປັນໄດ້ ແລະ ກໍໄດ້ພົບເຫັນວ່າ ການເພີ່ມເລືອດໃຫ້ຄົນໄຂ້ ສະພາບຮ່າງກາຍຂອງຄົນໄຂ້ບໍ່ຍອມຮັບເລືອດນັ້ນ ເພາະເລືຶອດໃໝ່ ແລະ ເລືອດເກົ່າບໍ່ສາມາດເຂົ້າກັນໄດ້ ເຖິງແມ່ນວ່າ ທາງການແພດຈະວິເຄາະແລ້ວວ່າ ເປັນເລືຶອດກຸບດຽວກັນກໍຕາມ ເມື່ອພິຈາລະນາແລ້ວວ່າ ພະລັງງານໄຟຟ້າທີ່ຄວບຄຸມເມັດເລືອດນັ້ນບໍ່ເທົ່າກັນ ສະແດງວ່າ ພະລັງງານຄວບຄຸມເມັດເລືອດ ຂອງແຕ່ລະຄົນຈະເທົ່າກັນ ຫຼື ບໍ່ເທົ່າກັນກໍໄດ້ ແລະ ພົບຢູ່ຫຼາຍກັບກຸ່ມຜູ້ຫຼົງຜິດ ທີ່ໄປຮັບເອົາພະລັງງານອື່ນ ມາກົດທັບພະລັງຈິດຂອງຕົນເອງ ເຮັດໃຫ້ການທໍາງານຂອງພະລັງຈິດຂອງຕົນຜິດໄປ ຈິດນັ້ນຈຶ່ງສັ່ງມາທີ່ ສະໝອງຂອງຕົນຜິດ ການສະແດງອອກຂອງຮ່າງກາຍຈິດຜິດຕາມໄປດ້ວຍ ເຊັ່ນ: ກຸ່ມຂອງຄົນຊົງເຈົ້າເຂົ້າຜີ ກຸ່ມຂອງເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄປຮັບເອົາເວດມົນຄາຖາ ຂອງມີອິດທິ ຂອງອາຖັນດວງວິນຍານເຂົ້າມາສິງ ເຊັ່ນ: ດວງວິນຍານກຸມມານທອງ ນາງກວັກ ປະລັດຂິກ ເຈົ້າແມ່ ນໍ້າມັນພາຍ ຫຼື ອົງເທບຕ່າງໆມາຢູ່ກັບຕົນ ທີ່ເອີ້ນວ່າ: ເດຣັດສານວິຊາ ບໍ່ເປັນຈິດດັ້ງເດີມຂອງຕົນເອງ ອາການປ່ວຍຂອງບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ ທາງການແພດຈະກວດຫາບໍ່ພົບ
➤ ການເພີ່ມ ແລະ ການຮັບພະລັງຈິດ
ບຸກຄົນທີ່ມີສະມາທິດີ ຈະມີຄື້ນຄວາມຖີ່ ແລະ ຄວາມແຮງຂອງພະລັງງານຄວາມຄິດສູງ ສາມາດທີ່ຈະສົ່ງພະລັງງານນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ: ການເພີ່ມ ແລະ ການຮັບພະລັງຈິດ ການເພີ່ມແຕ່ລະຄັ້ງ ແຕ່ລະຄົນບໍ່ຄືກັນ ເພີ່ມພະລັງຈິດແຕ່ລະຄັ້ງນານເທົ່າໃດ ຜູ້ເພີ່ມພະລັງຈິດຈະຮູ້ໄດ້ໃນສະມາທິຈິດນັ້ນ ຫາກຜູ້ຮັບຍັງຮັບໄດ້ ກໍເພີ່ມໄດ້ຕໍ່ໄປ ຫາກເຫັນວ່າ ພະລັງຈິດທີ່ສົ່ງໄປນັ້ນຢຸດລົງ ກໍຢຸດເພີ່ມະລັງຈິດໃນຄັ້ງນັ້ນ ແລະ ຕ້ອງເພີ່ມພະລັງຈິດອີກຈັກເທື່ອຈຶ່ງຈະໄດ້ຜົນ ສິ່ງນີ້ບໍ່ມີກໍານົດ ແນ່ນອນຂື້ນຢູ່ກັບຜູ້ຮັບ ຫາກຜູ້ຮັບສາມາດຮັບພະລັງຈິດໄດ້ຫຼາຍ ແລະ ເຮັດວ່າອະໄວຍະວະທີ່ຜິດປົກກະຕິນັ້ນ ປ່ຽນເປັນປົກກະຕິໄວ ພະລັງຈິດທີ່ສົ່ງໄປຈະຢຸດລົງ ຄວນຢຸດເພີ່ມພະລັງຈິດໃຫ້ຜູ້ປ່ວຍກັບໄປທໍາສະມາທິພາວະນາດ້ວຍຕົນເອງ ຜູ້ປ່ວຍຈະສ້າງພະລັງຈິດທີ່ດີຂື້ນມາໄດ້ ພະລັງຈິດນັ້ນໆ ຈະບໍາບັດທຸກໃຫ້ກັບຜູ້ປ່ວຍໄດ້ໃນທີ່ສຸດ
ການເພີ່ມພະລັງຈິດ ສາມາດເຮັດໄດ້ 3 ທາງຄື:
1. ເພີ່ມທີ່ອະໄວຍະວະນັ້ນໂດຍກົງ
2. ເພີ່ມທີ່ຈຸດກໍາເນີດຂອງພະລັງຈິດ ຄືທີ່ຕ່ອມໄພເນວ
3. ເພີ່ມພະລັງຈິດໃຫ້ຄວບຄຸມທັງຕົວຜູ້ຮັບ ຈະເພີ່ມໃຫ້ໃຜທີ່ອະໄວຍະວະໃດນັ້ນ ຈະຮູ້ ແລະ ເຫັນໄດ້ໃນສະມາທິນັ້ນໆ
ຜູ້ເພີ່ມພະລັງຈິດທີ່ດີ
ຜູ້ເພີ່ມພະລັງຈິດທີ່ດີຄວນມີຄຸນສົມບັດດັ່ງນີ້ຄື ເປັນຜູ້ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສິນ ສະມາທິ ປັນຍາ ແລະ ເມື່ອເພີ່ມພະລັງຈິດໃຫ້ກັບໃຜກໍຕາມຕ້ອງຮູ້ທຸກ ສາເຫດແຫ່ງທຸກ ຮູ້ຫົນທາງດັບທຸກ ແລະ ຮູ້ວິທີການດັບທຸກນັ້ນໆ ໂດຍຊັດເຈນ ພ້ອມຕັ້ງຕົນຢູ່ໃນພົມມະວິຫານທໍາ ແລະ ຫິຣິໂອດຕັບປະທໍາ
➤ ຜູ້ຮັບພະລັງຈິດທີ່ດີ ຄື ເປັນຜູ້ທີ່ມີ:
1. ສັດທາ ຜູ້ຮັບຕ້ອງມີສັດທາທີ່ຈະຮັບພະລັງຈິດ
2. ສະມາທິ ຜູ້ຮັບຕ້ອງມີຄວາມຕັ້ງໝັ້ນແຫ່ງຈິດຢູ່ກັບກາຍ ແລະ ຈິດຂອງຕົນ
3. ສະຕິ ຜູ້ຮັບຕ້ອງມີຄວາມລະນຶກໄດ້ວ່າຕົນກໍາລັງຮັບພະລັງຈິດຢູ່
4. ປັນຍາ ຜູ້ຮັບຕ້ອງຮູ້ຈັກການປ່ອຍວາງຄວາມທຸກອອກຈາກຈິດໃຈໃນຂະນະນັ້ນ
5. ຄວາມຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນ ການຮັບພະລັງຈິດນັ້ນຕ້ອງຮັບສະໝໍ່າສະເໝີ ແລະ ໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄໍາສອນຂອງພຸດທະອົງ ເປັນຫຼັກ.
➤ ການເພີ່ມພະລັງຈິດຜ່ານບຸກຄົນອື່ນ ວັດຖຸຸອື່ນ
ກໍທີ່ຈໍາເປັນ ຄື ຜູ້ປ່ວຍບໍ່ສາມາດຂໍຮັບພະລັງຈິດດ້ວຍຕົນເອງ ການເພີ່ມພະລັງຈິດຜ່ານບຸກຄົນອື່ນ ວັດຖຸອື່ນ ບາງກໍລະນີທີ່ຈໍາເປັນທີ່ຜູ້ປ່ວຍບໍ່ສາມາດຂໍຮັບພະລັງຈິດ້ວຍຕົນເອງໄດ້ ເຊັ່ນ: ຢູ່ໃນຫ້ອງຜູ້ປ່ວຍໜັກຢູ່ໃນໂຮງໝໍຈິດຕະເວດ ຢູ່ຕ່າງປະເທດ ກໍສາມາດເພີ່ມພະລັງຈິດຜ່ານກະແສຈິດຂອງຜູ້ໃກ້ຊິດ ເຊັ່ນ: ພໍ່, ແມ່, ລູກ, ຜົວ, ເມຍ, ຜູ້ເບິ່ງແຍງ ຫຼື ຜ່ານລົງໄປໃນນໍ້າດື່ມ ກໍສາມາດຊ່ວຍຜູ້ປ່ວຍໄດ້ດ້ວຍເປັນບາງສ່ວນເທົ່ານັ້ນ.
ອິດທິບາດ 4
ຄຳວ່າ ອິດທິບາດ ແປວ່າ: ບາດຖານແຫ່ງຄວາມສຳເລັດ ໝາຍເຖິງ ສິ່ງຊຶ່ງມີຄຸນນະທັມ ເຄື່ອງໃຫ້ບັນລຸເຖິງຄວາມສຳເລັດຕາມທີ່ຕົນປະສົງ ຜູ້ຫວັງຄວາມສຳເລັດໃນສິ່ງໃດ ຕ້ອງເຮັດຕົນໃຫ້ສົມບູນ ດ້ວຍສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ: ອິດທິບາດ ຊຶ່ງຈຳແນກໄວ້ເປັນ 4 ປະການຄື:
1. ສັນທະ ຄື ຄວາມພໍໃຈຮັກໃຄຣ່ໃນສິ່ງນັ້ນ
2. ວິຣິຍະ ຄືຄວາມພາກພຽນໃນສິ່ງນັ້ນ
3. ຈິດຕະ ຄືຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຝັກໃຝ່ໃນສິ່ງນັ້ນ
4. ວິມັງສາ ຄືຄວາມໝັ່ນສອດສ່ອງໃນເຫດຜົນຂອງສິ່ງນັ້ນ
ບົດອະທິບາຍ:
1. ສັນທະ ຄື: ຄວາມພໍໃຈໃນຖານະ ເປັນສິ່ງທີ່ຕົນຖືວ່າດີທີ່ສຸດ ທີ່ມະນຸດເຮົາຄວນຈະໄດ້ ຂໍ້ນີ້ເປັນກຳລັງໃຈອັນທຳອິດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄຸນນະທັມ ຂໍ້ຕໍ່ໄປທຸກຂໍ້
2. ວິຣິຍະ ຄື: ຄວາມພາກພຽນ ໝາຍເຖິງ ການກະທຳທີ່ຕິດຕໍ່ ບໍ່ຂາດຕອນ ເປັນໄລຍະຍາວ ຈົນປະສົບ ຄວາມສຳເລັດ ຄຳນີ້ ມີຄວາມຫມາຍຂອງຄຳວ່າ: ຄວາມກ້າຫານ
3. ຈິດຕະ ຄື: ຄວາມບໍ່ທອດຖິ້ມ ສິ່ງນັ້ນ ໄປຈາກຄວາມຮູ້ສຶກ ຂອງຕົວ ເຮັດສິ່ງຊຶ່ງເປັນ ວັດຖຸປະສົງ ນັ້ນໃຫ້ເດັ່ນແຈ້ງ ຢູ່ໃນໃຈສະເໝີ ຄຳນີ້ ທັງຫມົດຄວາມຫມາຍ ຂອງຄຳວ່າ: ສມາທິ
4. ວິມັງສາ ຄື: ຄວາມສອດສ່ອງໃນ ເຫດ ແລະ ຜົນ ແຫ່ງຄວາມສຳເລັດ ກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນໆ ໃຫ້ເລິກເຊິ່ງຢິ່ງໆ ຂຶ້ນໄປຕະຫລອດເວລາ ຄຳນີ້ ທັງຫມົດຄວາມຫມາຍ ຂອງຄຳວ່າ: ປັນຍາ
Credit: http://yarkhu.blogspot.com/2017/02/4_7.html#more
ສັງຄະຫະວັດຖຸ
ສັງຄະຫະວັດຖຸ ແປວ່າ: ທຳທີ່ເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງການສົງເຄາະກັນ, ທຳເປັນເຄື່ອງຍຶດໜ່ຽວນ້ຳໃຈກັນ ໝາຍເຖິງ ຫຼັກການຄອງໃຈຄົນ, ຫຼັກຍຶດໜ່ຽວໃຈກັນໄວ້, ວິທີເຮັດໃຫ້ຄົນຮັກ, ຫຼັກສັງຄົມສົງເຄາະ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງປະສານໃຈ ແລະ ໜ່ຽວໃຈຄົນໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນໄດ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຢູ່ກັນດ້ວຍຄວາມຮັກຄວາມປາຖະຫນາດີຕໍ່ກັນ ມີຢູ່ 4 ປະການ ໄດ້ແກ່:
1. ທານ ຄື: ການໃຫ້ ການເສຍສະຫລະ ຫລື ການເອື້ອເຟື້ອເພື່ອແຜ່ແບ່ງປັນຂອງໆຕົນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ບຸກຄົນອື່ນ ບໍ່ຂີ້ຖີ່ຖີ່ໜຽວ ບໍ່ເປັນຄົນເຫັນແກ່ໄດ້ຝ່າຍດຽວ ຄຸນນະທັມຂໍ້ນີ້ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ບໍ່ເປັນຄົນໂລບມາກ ບໍ່ເຫັນແກ່ຕັວ ເຮົາຄວນຄຳນຶງຢູ່ສະເໝີວ່າ ຊັບສິ່ງຂອງທີ່ເຮົາຫາມາໄດ້ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງຈີລັງຢັ່ງຢືນ ເມື່ອເຮົາສິ້ນຊີວິດໄປແລ້ວກໍບໍ່ສາມາດຈະນຳຕິດຕັວເອົາໄປໄດ້
2. ປິຍວາຈາ ຄື: ການເວົ້າຈາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ມ່ວນອ່ອນຫວານ ເວົ້າດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ບໍ່ເວົ້າຫຍາບຄາຍ ເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດເໝາະສຳລັບການເທສະ ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການເວົ້າເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເພາະການເວົ້າເປັນບັນໄດຂັ້ນທຳອິດທີ່ຈະສ້າງມະນຸດສຳພັນອັນດີໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ວິທີການທີ່ຈະເວົ້າໃຫ້ເປັນປິຍະວາຈານັ້ນ ຈະຕ້ອງເວົ້າໂດຍຍິດຖືຫຼັກເກນດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
⟢ ເວັ້ນຈາກການເວົ້າເທັດ
⟢ ເວັ້ນຈາກການເວົ້າສໍ່ສຽດ
⟢ ເວັ້ນຈາກການເວົ້າຄຳຫຍາບ
⟢ ເວັ້ນຈາກການເວົ້າເພີ້ເຈີ້
3. ອັຕຖະຈະຣິຍາ ຄື: ການສົງເຄາະທຸກຊະນິດ ຫລື ການປະພຶດໃນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ
4. ສມານັດຕາ ຄື: ການເປັນຜູ້ມີຄວາມສມ່ຳສະເໝີ ຫລື ມີຄວາມປະພຶດສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ຄຸນນະທັມຂໍ້ນີ້ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາເປັນຄົນມີຈິດໃຈໜັກແໜ້ນບໍ່ໂລເລ ທັງຫມົດທັງຍັງເປັນການສ້າງຄວາມນິຍົມ ແລະ ໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນ.
ໂລກກະທັມ 8
%25E0%25B9%2582%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%2598%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25A1
ໂລກກະທັມ 8 ໝາຍເຖິງ ເລື່ອງຂອງ ໂລກມີຢູ່ປະຈຳກັບຊີວິດ ສັງຄົມ ແລະ ໂລກຂອງມະນຸດເປັນຄວາມຈິງທີ່ທຸກຄົນຕ້ອງປະສົບນຳກັນ ທັງນັ້ນຢ່າງຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ ບໍ່ວ່າຈະມັກ ຫລື ບໍ່ມັກກໍຕາມ ຂໍ້ແຕກຕ່າງຄື ໃຜປະສົບຫລາຍ ປຣະສົບນ້ອຍ ຊ້າ ຫລື ໄວ ໂລກກະທັມແບ່ງອອກເປັນ 8 ຊະນິດ ຈຳແນກອອກເປັນ 2 ຝ່າຍຄອບຄູ່ກັນ ແລະ ມີຄວາມຫມາຍກົງກັນຂ້າມກັນ ຄື:
1. ໂລກະທັມຝ່າຍອິດຖາຣົມ ຄື ຝ່າຍທີ່ມະນຸດພໍໃຈມີ 4 ເລື່ອງ ຄື:
➩ ໄດ້ລາບ ໝາຍຄວາມວ່າ: ໄດ້ຜົນປະໂຫຍດ ໄດ້ຊັບສິນເງີນທອງ ໄດ້ບ້ານເຮືອນຫລືທີ່ດວົນ ໄຮ່ນາ
➩ ໄດ້ຍົດ ໝາຍຄວາມວ່າ: ໄດ້ຮັບແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ມີຖານັນດົນສູງຂຶ້ນ ໄດ້ຕຳແໜ່ງ ໄດ້ອຳນາດເປັນໃຫຍ່ເປັນໃຫຍ່
➩ ໄດ້ຮັບສັນລະເສີນ ຄື: ໄດ້ຍິນ ໄດ້ຟັງ ຄຳສັນສັນລະເສີນ ຄຳຍ້ອງຍໍ
➩ ໄດ້ສຸກ ຄື: ໄດ້ຄວາມສະບາຍກາຍ ສະບາຍໃຈ ໄດ້ຄວາມເບີກບານ ໄດ້ຄວາມບັນເທີງໃຈ
2. ໂລກະທັມຝ່າຍອະນິດຖານມນ໌ ຄື ຝ່າຍທີ່ມະນຸດບໍ່ພໍໃຈມີ 4 ເລື່ອງ ຄື:
➩ ເສຍລາບ ໝາຍຄວາມວ່າ ລາບທີ່ໄດ້ມາແລ້ວເສຍໄປ
➩ ເສື່ອມຍົດ ໝາຍເຖິງ ຖືກລົດຄວາມເປັນໃຫຍ່ ຖືກຖອດອອກຈາກຕຳແໜ່ງ ຖືກຖອດອຳນາດ
➩ ຖືກນິນທາ ໝາຍເຖິງ ຖືກຕຳໜິຕິຕຽນວ່າບໍ່ດີ ມີໃຜເວົ້າເຖິງ ຄວາມບໍ່ດີຂອງເຮົາໃນທີ່ລັບຫຼັງເອີ້ນວ່າ:ຖືກນິນທາ
➩ ຕົກທຸກ ຄື: ໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານກາຍທໍລະມານໃຈ
ພົມວິຫານ 4
ພົມວິຫານ 4
5c08fff7
ພົມວິຫານ ຫລື ພົມວິຫານທັມ ແປວ່າ: ທັມຂອງພຣົມ ຫຼື ຂອງທ່ານຜູ້ໃຫຍ່ ເປັນຫຼັກທຳປະຈຳໃຈເພື່ອໃຫ້ຕົນດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງປະເສີດ ແລະ ບໍລິສຸດ ປະກອບດ້ວຍຫຼັກປະຕິບັດ 4 ປະການ ໄດ້ແກ່:
1. ເມດຕາ ໝາຍເຖິງ ຄວາມປາຖະຫນາໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຮັບສຸກ
2. ກະລຸນາ ໝາຍເຖິງ ຄວາມປາດຖະຫນາໃຫ້ຜູ້ອື່ນພົ້ນທຸກ ຄວາມທຸກ
3. ມຸທິຕາ ໝາຍເຖິງ ຄວາມຍິນດີເມື່ອຜູ້ອື່ນໄດ້ດີ
4. ອຸເປກຂາ ໝາຍເຖິງ ການຮູ້ຈັກວາງເສີຍ
ບົດອະທິບາຍ:
1. ເມດຕາ ຄື: ຄວາມປາຖະຫນາໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຮັບສຸກ ຄວາມສຸກເປັນສິ່ງທີ່ທຸກຄົນປາດຖະຫນາ ຄວາມສຸກເກີດຂຶ້ນໄດ້ທັງກາຍ ແລະ ໃຈ ເຊັ່ນ: ຄວາມສຸກເກີດການມີຊັບ, ຄວາມສຸກເກີດຈາກການໃຊ້ຈ່າຍຊັບເພື່ອການບໍລິໂພກ, ຄວາມສຸກເກີດຈາກການບໍ່ເປັນໜີ້ ແລະ ຄວາມສຸກເກີດຈາກການເຮັດວຽກງານທີ່ປາດສະຈາກໂທດ ເປັນຕົ້ນ.
ປະເພດຂອງເມດຕາ
1.1. ເມດຕາແທ້ ຄື: ຄວາມປາຖະນາທີ່ຈະໃຫ້ຜູ້ອື່ນມີຄວາມສຸກຢ່າງແທ້ຈິງ ອັນປະກອບຂຶ້ນຈາກໃຈທີ່ບໍລິສຸດບໍ່ແອບແຝງດ້ວຍພຽງຫວັງປະໂຫຍດແກ່ຕົນ
1.2. ເມດຕາທຽມ ຄື: ການແກ້ງເຮັດດ້ວຍຄວາມປາດຖະຫນາ ຫລື ຄວາມປະສົງທີ່ຈະໃຫ້ຜູ້ອື່ນມີຄວາມສຸກ ອັນປະກອບຂຶ້ນຈາກໃຈທີ່ມຸ້ງຫວັງຫວັງປະໂຫຍດແກ່ຕົນ
2. ກະລຸນາ ຄື: ຄວາມປາດຖະຫນາໃຫ້ຜູ້ອື່ນພົ້ນທຸກ ຄວາມທຸກ ຄື ສິ່ງທີ່ເຂົ້າມາບຽດບຽນໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ສະບາຍກາຍ ບໍ່ສະບາຍໃຈ ແລະ ເກີດຂຶ້ນຈາກປັດຈັຍຫຼາຍປະການນຳກັນ ພະພຸດທະອົງຄ໌ຊົງສະຫລຸບໄວ້ວ່າຄວາມທຸກມີ 2 ກຸ່ມໃຫຍ່ໆ ດັ່ງນີ້:
ᗌ ທຸກໂດຍສະພາວະ ຫລື ເກີດຈາກປ່ຽນແປງຕາມທຳມະຊາດຂອງຮ່າງກາຍ ເຊັ່ນ: ການເກີດ, ການເຈັບໄຂ້, ຄວາມແກ່ ແລະ ຄວາມຕາຍ ສິ່ງມີຊີວິດທັງຫຼາຍທີ່ເກີດມາໃນໂລກຈະຕ້ອງປະສົບກັບການປ່ຽນແປງທາງຮ່າງກາຍຢ່າງຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ ຊຶ່ງທັງຫມົດເອີ້ນວ່າ: ກາຍິກທຸກ
ᗌ ທຸກຈົນ ຫລື ທຸກທາງໃຈ ອັນເປັນຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກສາເຫດທີ່ຢູ່ນອກຕົວເຮົາ ເຊັ່ນ: ເມື່ອປາດຖະຫນາແລ້ວບໍ່ສົມຫວັງກໍເປັນທຸກ ການປະສົບກັບສິ່ງອັນບໍ່ເປັນທີ່ຮັກກໍເປັນທຸກ ການພັດພາກຈາກສິ່ງອັນເປັນທີ່ຮັກ ກໍເປັນທຸກ ທັງຫມົດເອີ້ນວ່າ: ເຈຕສິກທຸກ
ປະເພດຂອງກະລຸນາ
1.1. ກະລຸນາແທ້ ຄື: ການສົງເຄາະຜູ້ອື່ນໃຫ້ພົ້ນຈາກທຸກດ້ວຍຄວາມປາຖະນາທີ່ແທ້ຈິງ ອັນປະກອບຂຶ້ນຈາກໃຈທີ່ບໍລິສຸດ ບໍ່ໄດ້ພຽງສົງເຄາະຜູ້ອື່ນເພາະຫວັງໃຫ້ເຂົາຫຼົງເຊື່ອ ຫລື ຍັງຊຶ່ງປະໂຫຍດແກ່ຕົນ
1.2. ກະລຸນາທຽມ ຄື: ການແກ້ງເຮັດສົງເຄາະຜູ້ອື່ນໃຫ້ພົ້ນຈາກທຸກ ດ້ວຍຄວາມທີ່ມຸ້ງຫວັງໃຫ້ເຂົາຫຼົງເຊື່ອຫລື ພຽງເພື່ອຫວັງໃນປະໂຫຍດຈາກຜູ້ອື່ນ ຫລື ເພື່ອເພີ່ມຄວາມທຸກໃຫ້ຜູ້ອື່ນ
3. ມຸທິຕາ ຄື: ຄວາມຍິນດີເມື່ອຜູ້ອື່ນໄດ້ດີ ຄຳວ່າ "ດີ" ໃນທີ່ນີ້ ໝາຍເຖິງ ການມີຄວາມສຸກ ຫລື ມີຄວາມຈະເລີນກ້າວໜ້າ ຄວາມຍິນດີເມື່ອຜູ້ອື່ນໄດ້ດີ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງ ຄວາມປາຖະຫນາໃຫ້ຜູ້ອື່ນມີຄວາມສຸກຄວາມຈະເລີນກ້າວໜ້າຢິ່ງໆຂຶ້ນ ບໍ່ມີຈິດໃຈຣິສຍາ ຄວາມຣິສະຍາ ຄື ຄວາມບໍ່ສະບາຍໃຈ, ຄວາມຄຽດ, ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານ ຊຶ່ງມັກເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຫັນຜູ້ອື່ນໄດ້ດີກວ່າຕົນ.
ປະເພດຂອງມຸທິຕາ
1.1. ມຸທິຕາແທ້ ຄື: ການເຮັດໃຈຍິນດີ ແລະ ສະແດງອອກເຖິງຄວາມຢິນດີຕໍ່ຄວາມສຸກ ແລະ ການພົ້ນຈາກທຸກຂອງຜູ້ອື່ນດ້ວຍຈິດອັນບໍລິສຸດ ບໍ່ແມ່ນແກ້ງເຮັດເພື່ອຫວັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຫຼົງເຊື່ອ ເພື່ອຫວັງປະໂຫຍດຈາກເຂົາ
1.2. ມຸທິຕາທຽມ ຄື: ການແກ້ງເຮັດໃຈຍິນດີ ຫລື ແກ້ງສະແດງອອກເຖິງຄວາມຍິນດີຕໍ່ຄວາມສຸກ ແລະການພົ້ນຈາກທຸກຂອງຜູ້ອື່ນ ພຽງເພື່ອຫວັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຫຼົງເຊື່ອ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກເຂົາ
4. ອຸເປກຂາ ຄື: ການຮູ້ຈັກວາງເສີຍ ໝາຍເຖິງ ການວາງໃຈເປັນກາງ ເພາະພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ໃຜເຮັດດີຄວນໄດ້ດີ ໃຜເຮັດຊົ່ວຄວນໄດ້ຊົ່ວ ຕາມກົດແຫ່ງກຳ ຄື ໃຜເຮັດສິ່ງໃດໄວ້ ສິ່ງນັ້ນຄວນຕອບສະຫນອງຄືນບຸກຄົນຜູ້ກະທຳ ເມື່ອເຮົາເຫັນໃຜໄດ້ຮັບຜົນກຳໃນທາງທີ່ເປັນໂທດເຮົາກໍບໍ່ຄວນດີໃຈ ຫລື ຄິດຊ້ຳເຕີມເຂົາໃນເລື່ອງທີ່ເກິດຂື້ນ ເຮົາຄວນມີຄວາມປາຖະນາດີ ຄືພະຍາຍາມຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ອື່ນ ໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໃນລັກສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມທຳນອງຄອງທຳ.
ປະເພດຂອງອຸເປກຂາ
1.1. ອຸເປກຂາແທ້ ຄື: ການວາງໃຈເປັນກາງຕໍ່ຄວາມສຸກ ຫລື ຄວາມທຸກດ້ວຍຈິດອັນທີ່ຕົນຕັ້ງມັ່ນໂດຍແທ້ ບໍ່ແມ່ນພຽງແກ້ງເຮັດເພື່ອໃຫ້ຜູ້ອື່ນຫຼົງເຊື່ອ
1.2. ອຸເປກຂາທຽມ ຄື: ການແກ້ງເຮັດໃນການວາງໃຈເປັນກາງຕໍ່ຄວາມສຸກ ຫລື ຄວາມທຸກ ພຽງເພື່ອຫຼອກໃຫ້ຜູ້ອື່ນຫຼົງເຊື່ອໃນຕົນ
ຄະຣາວາດທັມ
ຄະຣາວາດທັມ
women-481794_640
ຄາຣະວາດທັມ ໝາຍເຖິງ ທັມມະຂອງຄະຣາວາດ ຫລື ທັມມະສຳລັບຜູ້ຄອງເຮືອນ
ຄະຣາວາດ ໝາຍເຖິງ ຜູ້ຄອງເຮືອນ ບາງທີເອີ້ນວ່າ: ຄະລືຫັດ ໝາຍເຖິງ ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນນັກບວດ ຫລືພະສົງຄ໌ ທີ່ມີອາຊີບແຕກຕ່າງກັນ ເຊັ່ນ: ຊາວນາ, ຊາວໄຮ່, ພໍ່ຄ້າ, ນັກສຶກສາ ເປັນຕົ້ນ.
ຄະຣາວາດທັມ 4 ປະການ ຄື:
1. ສັຈຈະ (ຄວາມຊື່ສັດ)
2. ທະມະ (ການຝຶກຕົນ)
3. ຂັນຕິ (ການອົດທົນ)
4. ຈາຄະ (ການບໍລິຈາກ/ຄວາມເສຍສະຫລະ)
1. ສັຈຈະ (ຄວາມຊື່ສັດ)
ສັດຈະ ໃນຄະຣາວາດທັມ 4 ໝາຍເຖິງ ຄວາມຊື່ສັດ ຊື່ກົງ ດ້ວຍກາຍຈິງ ຄື ປະພຶດດ້ວຍຄວາມສຸຈະຣິດ ບໍ່ຄົດໂກງ ບໍ່ຫລອກລວງ ບໍ່ເວົ້າຕົ໋ວະ ຄື ເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະ ໃຈຈິງ ຄື ມີຄວາມຈິງໃຈ
2. ທະມະ (ການຝຶກຕົນ)
ທະມະ ໃນຄະຣາວາດທັມ 4 ໝາຍເຖິງ ການຝຶກຝົນ ການຝຶກຕົນ ໃຫ້ມີການປັບປຸງຕົວ ທັງໃນດ້ານຈິດໃຈ ແລະ ການກະທຳ ດ້ວຍປັນຍາເພື່ອປັບປຸງ ແກ້ໄຂຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນຫນ້າທີ່ການງານ ຫລື ສິ່ງທີ່ກະທຳຢູ່ນັ້ນ
ທະມະ ເປັນທັມທີ່ມຸ້ງເນັ້ນໃຫ້ໃຊ້ປັນຍາຕຶງຕອງ ແລະ ໄຕ່ຕອງໃຫ້ອ້ອມຄອບກ່ອນທີ່ຈະກະທຳການໃດໆ ໂດຍຕ້ອງຄຳນຶງຢູ່ສະເໝີວ່າ ມີປະໂຫຍດຫລາຍກວ່າໂທດ ຫລື ມີດີຫລາຍກວ່າຊົ່ວຈຶ່ງຈະກະທຳ ໂດຍສະເພາະການເອົາຊະນະຄວາມໂກດ ເພາະເມື່ອຄວາມໂກດເກີດຂຶ້ນຍ່ອມສົ່ງຜົນໃຫ້ຈິດໃຈຂຸ່ນມົວ ຜິວພັນເສົ້າໝອງ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຜົນເສຍແກ່ຕົນເອງ ແລະ ຜູ້ອື່ນ ທັງນີ້ ເພາະຜູ້ມີໂກດຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຈັກຜິດຖືກ ບໍ່ຮູ້ດີຊົ່ວ ສາມາດຂ້າໄດ້ແມ້ກະທັ່ງບິດາມານດາຂອງຕົນເອງ ຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມໂກດເຂົ້າຄອບງຳຍ່ອມເສຍຊັບ ເສື່ອມລາບຢົດ ຫາທີ່ພຶ່ງພິງໄດ້ຍາກ ບໍ່ມີຍາດຂາດມິດ
ທະມະ ແບ່ງເປັນອອກ 2 ປະການ ຄື:
1. ການຝຶກຝົນຕົນເອງ ເປັນຄວາມມຸ້ງໝາຍເພື່ອສະກົດກັ້ນ ຝຶກຝົນ ອົບຮົມຈິດໃຈຂອງຕົນໃຫ້ມີສະພາບຈິດໃຈດີຂຶ້ນ ໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຫລາຍຂຶ້ນ ຝຶກຂົ່ມຄວາມຮູ້ສຶກເພື່ອໃຫ້ພ້ອມກັບສະຖານນະການຕ່າງໆ ທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ ເຮົາຕ້ອງຂົ່ມໃຈບໍ່ໃຫ້ສະແດງອາການຮວນເຮ ຫວາດຫວັ່ນ ເຊັ່ນ: ບໍ່ຫລົງລືມສະຕິດ່າວ່າອອກມາໂດຍບໍ່ມີສະຕິຢັບຢັ້ງ ຫລື ຂົ່ມຄວາມລະອາຍເມື່ອຕ້ອງເວົ້າ ຫລື ສະແດງອອກ
ອີກຢ່າງໜຶ່ງ ທະມະນີ້ ໃນຄວາມຫມາຍທີ່ເລິກໃນທາງພຣະ ໝາຍເຖິງ ການຮູ້ຈັກຝຶກອິນຊີ (ກາຍ ແລະ ໃຈ) ໄດ້ແກ່: ຕາ ຫູ ດັງ ລິ້ນ ກາຍ ໃຈ ດ້ວຍອຳນາດຂອງຄຸນະທັມ ບໍ່ໃຫ້ເປັນໄປຕາມກຳລັງຂອງກິເລສຫລື ຄວາມຊົ່ວຊາມ ການຝຶກໃຈໃຫ້ມີທະມະ ຄື ການຮູ້ຈັກໃຊ້ສະຕິໃຫ້ຫລາຍ ເພື່ອຂົ່ມຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບໍ່ດີໄວ້ ແລະ ຫາທາງພັດທະນາໃຈຕົນເອງໃຫ້ຫມັ້ນຄົງຂຶ້ນ ດ້ວຍວິທີການຝຶກຈິດໃຈ ເຊັ່ນ: ຝຶກສະມາທິ, ຝຶກນັ່ງກຳມະຖານ ເປັນຕົ້ນ
2. ການຂົ່ມໃຈຕົນເອງ ຄື: ການຢັບຢັ້ງ ແລະ ຮູ້ຈັກຄວບຄຸມຈິດໃຈຂອງຕົນບໍ່ໃຫ້ຕິດຢູ່ໃນວັງວົນແຫ່ງອະບາຍຍະມຸກແຫ່ງໂທສະ ຄື: ຄວາມໂກດ ໂມໂຫຮ້າຍ ໂລພະ ຄື ຄວາມທະຍານຢາກທີ່ຈະນຳໄປສູ່ການສະຫນອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນໃນທາງສິ່ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດຫມາຍ ແລະ ສິນທຳ ແລະ ໂມຫະ ຄື ຄວາມຫຼົງກັບຄວາມສຸກທີ່ເກິດຂື້ນຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ຢັ້ງຢືນ ເປັນຕົ້ນ.
3. ຂັນຕິ (ຄວາມອົດທົນ)
ຂັນຕິ ໃນຄະຣາວາດທັມ 4 ໝາຍເຖິງ ຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ບັນຫາອຸປະສັກນາໆ ປະການ ຕະຫລອດຈົນເຖິງອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ພຶງປາຖະຫນາທາງໃຈ ເຊັ່ນ: ຄວາມຍາກລຳບາກໃນການງານ, ຄຳປ້ອຍດ່າຈາກຜູ້ອື່ນ ຊຶ່ງຄວາມອົດທົນນີ້ ປະກອບດ້ວຍ 4 ລັກສະນະ ໄດ້ແກ່:
1. ຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ຄວາມຍາກລຳບາກກາກກໍາທາງທຳມະຊາດຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນທາງກາຍ ເຊັ່ນ: ຄວາມຮ້ອນ, ຄວາມໜາວ, ຄວາມຫິວກະຫາຍ, ແລະ ຄວາມເມື່ອຍລ້າອ່ອນແຮງ
2. ຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ທຸກຂະເວທະນາທີ່ເກິດຂື້ນທາງກາຍ ເຊັ່ນ: ຄວາມເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ, ຄວາມທຸກທໍລະມານ ກໍຮູ້ຈັກອົດທົນອົດກັ້ນເອົາໄວ້ ບໍ່ສ້າງຄວາມທຸກເພີ່ມຂຶ້ນອີກ
3. ຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ຄວາມເຈັບໃຈອັນເກີດຂຶ້ນທາງໃຈ ເຊັ່ນ: ວາຈາສໍ່ສຽດ, ຖ້ອຍຄຳດ່າວ່າຫຍາບຄາຍ ຫລື ຄຳກ່າວລ່ວງເກີນກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ ສ້າງຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃຈອັນບໍ່ພຶງປາຖະຫນາ
4. ຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນຕໍ່ພະລັງອຳນາດບີບຄັ້ນຂອງກິເລສ ໄດ້ແກ່: ຣາຄະ ໂທສະ ໂມຫະ ເປັນຕົ້ນ ຄວາມອົດທົນອົດກັ້ນຕໍ່ກິເລສທັງປວງ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍສູງສຸດແຫ່ງຊີວິດທີ່ດີງາມ
4. ຈາຄະ (ການບໍລິຈາກ/ຄວາມເສຍສະຫລະ)
ຈາຄະ ໃນຄາຣະວາດທັມ 4 ໝາຍເຖິງ ການບໍລິຈາກ ຫລື ຄວາມເສຍສະຫລະຈາກຄວາມສຸກ ແລະຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນ ຕະຫລອດຈົນເຖິງການລະຈາກກິເລສ ເຮັດໃຫ້ເປັນຜູ້ມີຄວາມໃຈກວ້າງ ຮູ້ຈັກເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ແກ່ຜູ້ອື່ນ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະຜະເຊີນກັບຄວາມທຸກຮ່ວມກັບຜູ້ອື່ນ
ຈາຄະມີຄວາມຫມາຍກວ້າງກວ່າທານ ເນື່ອງຈາກວ່າ ຈາຄະ ຄື ການສະລະທັງສິ່ງທີ່ເປັນຮູບປະທັມ ແລະ ນາມມະທັມ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈວ່າຈະມີຜູ້ຮັບ ຫລື ບໍ່ ແລະ ມີຄວາມຫມາຍໂດຍທັງໃນລະດັບໂລກີຍະ ແລະ ໂລກຸດຕະລະ
ໃນລະດັບໂລກີຍະ ເປັນການເສຍສະລະ ການໃຫ້ທານ ການແບ່ງປັນເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ຜູ້ອື່ນ ທັງໃນວັດຖຸ ແລະ ສິ່ງທີ່ເປັນນາມມະທັມ ສ່ວນໃນລະດັບໂລກຸດຕະຣະ ເປັນການສະລະໃນຄວາມຢຶດໝັ້ນຖືຫມັ້ນ ຄວາມບໍ່ດີຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ໃນຈິດໃຈ ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມເສຍສະລະຈຶ່ງມີ 2 ຢ່າງຄື:
1. ການເສຍສະລະວັດຖຸສິ່ງຂອງ ໄດ້ແກ່: ຊັບສິນເງີນທອງຂອງຂອງຕົນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ ໂດຍບໍ່ເກີນກຳລັງຄວາມສາມາດຂອງຕົນ
2. ການເສຍສະລະສິ່ງທີ່ເປັນນາມມະທຳ ເຊັ່ນ: ສະຫລະກິເລສ, ສະຫລະຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ສະຫລະອາລົມຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບໍ່ດີຕ່າງໆ ຊຶ່ງການຝຶກຝົນໃຫ້ມີຈາຄະຄວນເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຄາຍຄວາມຢຶດໝັ້ນຖືຫມັ້ນ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນສິ່ງທັງຫຼາຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສຸກດ້ວຍໃຈຂອງຕົນເອງ ມີຈິດທີ່ເປັນອິດສະຫລະ ບໍ່ຂຶ້ນຕໍ່ສິ່ງອື່ນໃດມີຄວາມສຸກໄດ້ແມ່ນຈະຕ້ອງສູນເສຍບາງສິ່ງໄປ.
Subscribe to:
Posts (Atom)